X
تبلیغات
رایتل
چرا رفت؟
  
 
 
آرشیو
 
پنج‌شنبه 27 مرداد‌ماه سال 1384

 ای بداد من رسیده
 تو روزای خود شکستن
 ای چراغ مهربونی
 تو شبای وحشت من
 ای تبلور حقیقت
 توی لحظه های تردید
 تو شبو از من گرفتی
 تو منو دادی به خورشید
 اگه باشی یا نباشی
 برای من تکیه گاهی
 برای من که غریبم
 تو رفیقی جون پناهی



 یاور همیشه مومن
 تو برو سفر سلامت
 غم من نخور که دوری
 برای من شده عادت
 ناجی عاطفه ی من
 شعرم از تو جون گرفته
 رگ خشک بودن من
 از تن تو خون گرفته
 اگه مدیون تو باشم
 اگه از تو باشه جونم
 قدر اون لحظه نداره
 که منو دادی نشونم
 اگه مدیون تو باشم
 اگه از تو باشه جونم
 قدر اون لحظه نداره
  که منو دادی نشونم


 وقتی شب شب سفر بود
 توی کوچه های وحشت
 وقتی هر سایه کسی بود
 واسه بردنم به ظلمت
 وقتی هر ثانیه ی شب
تپش حراس من بود
 وقتی زخم خنجر دوست
 بهترین لباس من بود
 تو با دست مهربونی
 بتنم مرحم کشیدی
 برام از روشنی گفتی
 پرده شبو در یدی


 یاور همیشه مومن
 تو برو سفر سلامت
 غم من نخور که دوری
 برای من شده عادت
 ای طلوع اولین دوست
ای رفیقو آخر من
 بسلامت سفرت خوش
  ای یگانه یاور من
 مقصدت هرجا که باشه
 هر جای د نیا که باشی
 اونور مرز شقایق
 پشت لحظه ها که باشی
 خاطرت باشه که قلبت
 سپر بلای من بود
 تنها دست تو رفیق
 دست بی ریای من بود
 یاور همیشه مومن
 تو برو سفر سلامت
 غم من نخور که دوری
 برای من شده عادت
 ****************************
 داریوش


برای عضویت در خبرنامه این وبلاگ نام کاربری خود در سیستم بلاگ اسکای را وارد کنید
نام کاربری
 
تعداد بازدیدکنندگان : 164967


Powered by BlogSky.com

عناوین آخرین یادداشت ها